Om å ta hint man ikke kan se
Eit nytt hjarte – er det så rart?
Det får vi da rett som det er! Det får vi kvar gang vi møter ein som vi rett får kjær. Da brest det fram i vår bringe under hans varme ord eit hjarte til, som er berre for han og vil han alt godt på jord. Slik veks vi med hjarte ved hjarte som greina med blad kvar vår, meir inderleg fast til livsens trefor kvart eit nytt som vi får. Det svid til mergen når eitt av dei blir i utide rykt frå si kvist. Eg veit ikkje kva for eit av mine eg nødig ville ha mist.
- Å jo, dette leande, store, som gløder...
...for deg, venn, må losne sist!
4 kommentarer:
Det så ut som en fin greie, men siden e ikkje skjønner nynorsk så himla godt fikk e ikkje med meg den dype meninga :P
hehehehe! Å Martha, i LOVE you!
Jeg kan heller forklare deg når jeg ser deg ;)
(lenge leve ærligheten, sier bare jeg. Tenk om ingen fatter dette diktet da? Jaja, jeg lever et ensomt liv som norsk-nerd! Dette er favorittdiktet mitt av Halldis M. Vesaas, ser du)
Vemodig vakkert.
Må lese litt Haldis merker jeg...
Har du et bidrag til vår framtidige felles bokhylle?
Aaa, det så fint ut da, og det jeg skjønte var bra ;) hehe. men gleder meg te forklaringa! :D
det blir så bra å se deg masse i sommer!
Legg inn en kommentar